W 1991 stała się pierwszą kobietą, która poprowadziła wieczorny program
dla dużej stacji.
Tonight with Katherine Newbury wyznaczył standardy...
Ma na koncie ponad 6000 odcinków i jest laureatką 43 nagród Emmy.
Jest świetna. To synonim perfekcjonizmu.
Panie i panowie, przed wami na scenie
tegoroczna laureatka Nagrody za Amerykański Humor,
Katherine Newbury.
Dziękuję, to dla mnie prawdziwy zaszczyt.
Choć muszę przyznać, że Ameryka nieco podupadła,
skoro przyznaje tą wspaniałą nagrodę Brytyjce.
Rzeczywiście obcokrajowcy zabierają wam pracę.
Jak do tego doszło?
Nie ma już nikogo śmiesznego w tym kraju?
Martin Short nie żyje?
A Jerry Seinfeld? Albo Alec Baldwin?
Serio. Czy ktoś wysadził Hamptons?
Bez względu na wszystko, jestem tu dlatego, że 28 lat temu
doświadczyłam ogromnego zaszczytu.
Uczyniliście mnie prowadzącą Tonight with Katherine Newbury.
O Boże!
Znienawidziłam już wiele butów, ale tych nie cierpię wyjątkowo.
Boli jak cholera. A co u ciebie?
Ładna przemowa.
Pewnie masz spostrzeżenia.
Tylko takie, że powinnaś to oblać.
Spotkałam Steve'a Martina. Kazał cię uściskać.
Uściskać?
Jezu Chryste. Myślą, że jestem aż tak chory?
Tylko nie umieraj, zanim wrócę.
Nie mam teraz głowy do pogrzebów.
- Baw się dobrze. - Żartujesz?
Przez bieliznę uciskową nie dopływa mi krew do mózgu.
Idę się położyć.
- Dobranoc, kochanie. - Do zobaczenia jutro.
Wiecie, co mnie wkurza?
Znajomi, którzy chcą, by ściągać u nich buty.
Nie! W życiu ich nie zdejmę.
Wiecie dlaczego?
Bo nie jesteśmy w Japonii.
Tu są Stany Zjednoczone Ameryki.
Gdy będziecie u nich w domu
i powiedzą: „Chwila. Mógłbyś zdjąć buty?”,
to weźcie jednego z ich butów
i nasrajcie do niego.
Jasne? Na ich oczach.
Nie musisz mi dziękować, Ameryko.
Co za złamas.
Jak twoja przemowa? Podobało ci się to, co ci ułożyli?
Zostawiłam ostatnią linijkę: „Dziękuję za ten zaszczyt. Dobranoc”.
Czyli rozumiem, że nie.
Dzwonili ze stacji.
Musisz oddzwonić do Caroline.
Właśnie czytałam o niej w gazecie.
Posłuchaj: „Jako kobieta na stanowisku prezesa stacji...”.
Nie zaczyna się tak zdania. To brzmi strasznie tandetnie.
„Pragnę przypomnieć, że show-biznes to nadal biznes.
Studiując na Harvardzie...”,
gdzie nauczyła się tylko chwalić,
„...nauczyłam się, że jeśli nie trafiasz do klientów ze wszystkich sektorów,
to inwestycja się nie zwróci”.
Jest komiczna. Już pędzę, by oddzwonić.
To świetnie. Pod gabinetem czeka Gabe Eichler.
- Nie znam. - To jeden z twoich scenarzystów.
Tylko ja przynoszę wypłatę.
Dopiero co urodziło nam się nasze drugie dziecko, Taylor.
Urocza, prawda?
Ma to po tacie.
Dzięki.
Mamy teraz w domu sporo wydatków,
więc uznałem, że czas na podwyżkę.
Rozumiem.
Bardzo mnie to cieszy.
- Tak? Super. - Bo to, o czym mówisz,
to wręcz idealny, seksistowski przykład
na dominację mężczyzn w pracy.
Nie argumentujesz podwyżki swoim zaangażowaniem w pracy,
lecz posiadaniem rodziny.
I dlatego w latach 50.
zamiast kobietom awanse dawano facetom z rodzinami.
Nigdy nie spotkałam się z tak oczywistym przykładem.
Nie sądzę, żeby o to tu chodziło.
Nie dostaniesz podwyżki. To tak, jakbym dała ją narkomanowi.
- Co? - To bardzo podobna sytuacja.
Narkoman podejmuje pewne decyzje poza pracą
z własnych pobudek,
a jego uzależnienie pochłania czas i pieniądze,
tak jak dziecko.
- Moje dziecko to nałóg? - Tak.
Chcesz specjalnych względów.
To byłoby nie w porządku wobec samotnych facetów i kobiet.
- U nas nie ma kobiet. - Gabe...
A to dlatego, że ty ich nienawidzisz.
Możesz nam wciskać te pseudofeministyczne gadki,
ale my wiemy, o co chodzi.
Zatrudnijmy kobietę.
A ty jesteś zwolniony.
Wiesz, twój show jest już od dawna do kitu.
Jesteśmy tu tylko dla kasy.
Dziwnie to brzmi z ust kogoś bez pracy.
Już dobrze. Przykro mi.
Nie nienawidzę kobiet.
- Na pewno nie robisz tego świadomie. - Co to ma niby znaczyć?
Myślę, że masz z nimi pewien problem.
Kocham Mary Tyler Moore! Albo Gildę Radner!
Obie nie żyją.
Mówię o żyjących kobietach, które dla ciebie piszą.
Nie przedłużasz im umowy.
Znajdź taką, która na to zasłuży.
- A może być gej? - Nie!
Rzuciłam ci marzenia pod twe stopy;
Stąpaj ostrożnie, bo stąpasz po mych marzeniach.
Boże! Dobra, już idę.
O, tu jest.
- Jak leci? - Dobrze.
Pamiętacie Hayesa? To ten śmieszniejszy z braci.
- Jasne. - To ktoś w twojej rodzinie jest śmieszny?
Dobrze trafiłeś. Tydzień temu zwolnili Gabe'a.
Spytał, czy może wrócić do domu na obiad z dziećmi. To samobójstwo.
Mów, że nie masz zobowiązań.
- Dobra. - Zero dziewczyn. Jesteś mnichem.
- Jasne. - Tata już dzwonił do stacji.
- Dasz radę. - Dokładnie.
Dziękuję.
- Powodzenia. - Napisz.
Jasne.
Pracowałaś dla „Zakładu Chemicznego”. Puszczają to na kablówce?
Nie, to zwyczajny zakład chemiczny.
- I nadal tam pracuję. - Skąd wiesz o tej posadzie?
Twoje podanie przesłała Margaret Yang z działu kadr.
W zakładzie mamy tablicę korkową
z ogłoszeniami o rowerach, materacach, zaginionych kotach.
I pewnego razu zobaczyłam ogłoszenie o konkursie na najlepszy esej,
gdzie nagrodą było spotkanie z kimś z kierownictwa.
- Konkurs esejów? - Tak.
O spotkanie z kimś takim jak dyrektor zakładu chemicznego?
Pewnie większość wybrałaby spotkanie z nim.
- Ale nie ty. - Nie.
Wybrałam Vernona Gleasona, dyrektora operacyjnego
w Mainline Chemical, do którego należy zakład,
ale również ComTech, do którego należy ta stacja,
która emituje Tonight with Katherine Newbury.
Więc zwróciłaś się do właściciela naszej spółki-matki,
by trafić na rozmowę?
- Tak. - I nie masz pojęcia o żartach?
Nie, mam na tym punkcie świra.
Znam każdy wasz odcinek. Przeczytałam o tym książki.
- Robię stand-upy. - Gdzie?
W razie czego pytaj chemiczkę.
Ona rozpuści twoje wątpliwości.
Robi furorę wśród ludzi znających chemię.
Mam też niebawem poprowadzić benefis. Jest całkiem fajny.
„Rak to nie żart. Komediowy wieczór na rzecz walki z rakiem płuc”.
Jezu Chryste.
- Tak. - To ja. Zatrudniłeś już kobietę?
- Pracuję nad tym. - Czemu tak długo?
- Nie mamy zbyt bogatego wyboru. - Masz ją zatrudnić!
Chciałabym też dodać, że mieszkam z ciotką, wujkiem
i 11-letnią kuzynką w Queens.
Nie mam przyjaciół ani chłopaka. Żyję jak mnich.
Praca byłaby moim życiem.
Określiłabyś się mianem buńczucznej?
- Buńczucznej? - Brakuje tu nam zróżnicowania.
Mamy dość męskie środowisko.
Spotkałam już scenarzystów. Nadmiar męskości mi nie przeszkadza.
Jesteś przyjęta.
Na okres trzech miesięcy. Jak to nie wyjdzie, to się pożegnamy.
Nie wierzę.
- Sądziłam, że poszło mi kiepsko. - Bo tak było.
Oto moje wskazówki dla nowych pracowników.
Po 1995 nie wydarzyło się nic śmiesznego. Ani słowa o Internecie.
Ona nie odchodzi od biurka w swoim gabinecie.
Nie kombinuj.
A, i nie używaj wyrażenia „kombinować”,
bo go nie cierpi. Jasne?
Czy w zeszłym tygodniu nie mówiłeś nam o tym samym?
- To była inna wersja. - Dokładnie ta sama.
Hej, panowie, to jest...
- Jak ci na imię? - Molly.
Mali. Pracowała w zakładzie chemicznym, a teraz pracuje u nas.
Umieramy z głodu. Sprawdzisz zupę dnia w Au Bon Pain?
I odeślij moją paczkę do sklepu z ciuchami.
Ona nie jest asystentką. To nowa scenarzystka.
Cześć.
Zaczynasz jutro o 10.00.
- Świetnie. - Super.
Wszystko dobrze?
Tak się cieszę, że aż mnie mdli.
To już koniec. Mam nadzieję, że umiliłam wam czas.
- Brad. - Tak?
Co to za kobieta była drugim gościem?
Diane Feinstein? Senator Stanów Zjednoczonych?
Dla mnie to Mike Myers w stroju babci.
Jezu Chryste.
Czemu zaprasza nudne staruchy,
skoro mam najlepszych komików?
Bo mam słabość do takich staruch.
Sama nią jestem. Witaj, Billy.
- Śliczna jak zawsze. - Dzięki.
Czemu zawdzięczam wizytę najnamolniejszego agenta na świecie?
Zaproś kogoś z mojej stajni. To odkurzyłoby twój program.
- Odkurzyło? - Dobra, Billy.
Twój urok przestał działać. Odprowadzę cię.
Ale mam rację.
Tak się cieszę. Idziesz świętować ze znajomymi?
- Pójdziemy na drinka. - Zasłużyłaś.
Dobra, mamo. Czekają na mnie, więc kończę.
- To była mikrofalówka? - Nie, to dzwonek.
Już do was idę! Dobra, muszę kończyć.
JAK DOBRZE WYPAŚĆ W PIERWSZYM DNIU PRACY
Skąd wzięłaś ten tekst?
„Mam nadzieję, że umiliłam wam czas”?
Sama go wymyśliłam.
Z szacunku dla mojej publiczności.
Twojej publiczności.
Raczej malutkiej i poprawnej publice.
Fajne. Podoba mi się.
- To było uwłaczające. - Wiesz, co takie jest?
Czekanie tydzień na telefon od pracownika.
Wybacz. Wyjechałam, żeby odebrać nagrodę komediową.
Za ten przerywnik, który puszczasz
pomiędzy płatnymi reklamami.
Chcę ci przekazać, że to twój ostatni rok.
Co?
To twój ostatni sezon z tym programem.
Zdejmujesz go z anteny?
Nie, zdejmuję ciebie.
Nikt tego nie ogląda. Pokazują to wyniki.
Wiesz, kogo w czwartek gościł Jimmy Fallon,
gdy tu była Doris Kearns Goodwin?
Roberta Downey Juniora.
Kąpali psa pasterskiego. To było zajebiste.
Wybacz, Caroline.
Miałam z nią grać w ogromne szachy
albo śpiewać karaoke, jadąc tandemem?
Doris Kearns Goodwin to narodowy skarb.
Szkoda, że nie grała w Avengers,
- zamiast pisać o Lincolnie. - Też mogłaby to robić!
Twoja oglądalność spada od dziesięciu lat.
Nawet nie próbujesz trafić do publiczności.
Najgorsze, że jesteś z tego dumna i nie chcesz się postarać.
Typowe dla Anglików.
To na pewno pomaga na przyjęciach obiadowych, ale...
Nie chodzę na nie. Kim mnie zastępujesz?
Jeszcze nie zdecydowaliśmy, ale zrobimy to.
Mam nadzieję, że umiliłam ci czas.
Po tych wszystkich latach, które poświęciłam na ten program!
- Dasz wiarę? - Właściwie to tak.
Zgraja idiotów. Taka już jest natura programów telewizyjnych.
Mają wzloty i upadki.
Ten trwa już od ponad dekady.
- Co? - Ten program od lat jest kiepski.
Wow, choroba nie odebrała ci ciętego języka.
Przepraszam.
Ale skoro tak uważasz, to czemu nic nie powiedziałeś?
Sądziłem, że wiesz i masz to gdzieś.
- Nie! - Na pewno?
Walterze, całe życie poświęciłam jedynie tobie i temu programowi.
- Nie mogę go stracić! - Więc musisz o niego walczyć.
To coś, czego nie robiłaś od bardzo dawna.
Chcą cię kimś zastąpić,
ale nie zrobią tego, jeśli wszyscy cię pokochają.
No dobra, dobra.
- Dzień dobry! - Boże. Aleś ty zabawny.
Czemu nie jestem w łóżku? Jestem komikiem.
Zacząłem wczoraj występ po 22.00.
Czemu Brad nas wezwał? Zaczynam się denerwować.
Ty? A to niespodzianka.
Asystentka Brada mówiła, że była tu wczoraj Caroline Morton.
Co miałaby tu robić szefowa stacji?
W TIMES UP MNIE NIE CHCIELI
Wszystkich nie zwolnią. Potrzebuję tej pracy.
- Gabe'a zwolnili. - Hej.
Powinni go już dawno wylać.
Raz wyszedł wcześniej, bo zjadł „starego bajgla”.
Ty fiucie, dzieliłem z nim gabinet przez 17 lat.
Podobno robi u Kimmela.
- Chrzanić go. - Podobno nikogo nie szukali.
Caroline mogła mieć wiele powodów.
Może chce, żebym ją bzyknął.
Trochę za wcześnie na tak wysokie napięcie seksualne.
Więc może...
Wybaczcie, że przerwę poranną kawkę,
ale Katherine na was czeka.
Boże.
Muszę przyznać, że to zaszczyt móc panią poznać, panno Newbury.
Chris Reynolds.
Jestem Eugene Mancuso. Po rozwodzie rodziców ten program...
Nie znam was. Żadnego.
Cóż...
Jestem Tom. Odpowiadam za monologi.
Jestem najmłodszą osobą, jaka je pisała.
- Nie obchodzi mnie to. - Nie? OK.
Nie zapamiętam was, więc zrobimy tak:
Ty będziesz Jedynką. Dwójka, Trójka...
Czwórka...
Cześć, Katherine.
Och, Burditt! Dzięki Bogu! Jak tam mała?
Ma już 27 lat.
Jej dziecko ma się dobrze. Właśnie poszło do przedszkola...
Dobra. Nie chcę wiedzieć. Po co pytałam? Jesteś Piątką.
Szóstka i Siódemka. Od teraz tak będę na was mówić.
A możemy mówić do siebie po imionach?
Zapamiętaj cyfry, Reynolds. To znaczy, Dwójko.
- OK. - Mogę być Jedynką?
Jestem z nich najważniejszy.
Może być Siedem. Szczęśliwa cyfra.
Przejdziemy do rzeczy i sprawdzimy, czy mamy coś wartego nagrania?
Robiliśmy już to o „uwięzionym w szafie”?
Czemu ubrałaś się jak pracownica domu pogrzebowego?
Nieprawda, Parvati. Wyglądam profesjonalnie.
Jakbym pracowała w firmie prawniczej.
To taka gra karciana dla dzieci.
Albo coś takiego.
- Ty zacznij. - Dobra.
To mogłoby być śmieszne.
- A ty to kto? - Molly.
Nowa scenarzystka.
- Kobieta. - Widzę, Brad.
- A to co takiego? - To są babeczki.
Chciałam w ten sposób podziękować za tą...
Jesteś spóźniona.
Spóźniona?
Myślałam, że jestem dwie godziny za wcześnie.
A tak ci to wygląda?
Brad mówił jej, że zaczynamy o 10.00.
Wchodź.
- Mam...? - Co? Siadaj.
Dobra. Jasne.
- Zostały banały. - Tam siedzi Mendelsohn.
Jest w łazience, więc...
- Dobra. - A to fotel McCary'ego.
A gdzie on jest? Wszyscy mieli być o 8.00.
Zadzwoniła dziewczyna, więc to potrwa.
To związek na dystans i pewnie jej ciężko.
Jest jej ciężko? To musi być z niego niezła partia.
- Mogłabyś usiąść? - Chciałabym.
- Próbuję. - Pospieszysz się?
Tak.
Dobra. Usiądę na koszu na śmieci.
Jest niemal pusty.
- Wybacz. - OK.
Dziękuję.
Wygodnie. Lepiej niż na krześle.
- Jesteś Ósemką. - Co?
- To twoje imię. - Jestem Molly.
A czy to kogokolwiek obchodzi?
Nie wiecie, jaka jest stawka? Chcą mnie zastąpić w roli prowadzącej
z powodu małej oglądalności oraz spadku jakości.
- Że co? - Ten program jest świetny!
- Niech zrobią 300 rocznie. - Pieprzyć oglądalność.
- Zero szacunku. - Co oni tam wiedzą?
A co ty o tym sądzisz?
Uważam, że to straszne.
Okropne.
Wręcz koszmarne. Dosłownie.
Nie używaj synonimów słowa „zły”, tylko powiedz, co myślisz.
Jeśli mam być całkowicie szczera...
to będąc fanką programu i doceniając całokształt pani pracy,
sądzę, że jest odrobina do poprawy.
Wybacz, że nie trafiamy w twój gust artystyczny
- i twych znajomych z fabryki. - To jest zakład.
Nieważne.
Siódemka ma rację. Nierozsądnie krytykować
pierwszego dnia ludzi, którzy robią coś od lat, ale...
Zapytałam cię o zdanie i nie mogę się z tobą nie zgodzić.
Ostatnio wiele razy to usłyszałam. Wczoraj od bliskiej mi osoby,
a dziś od nieznajomej, siedzącej na koszu na śmieci.
Ale biorąc wszystko pod uwagę,
nie wiem, czemu program jest zły, ale sądzę, że to wasza wina.
Też cię kocham.
Ty pewnie jesteś McCary.
- Co u dziewczyny? - Dobrze.
Ma nową pracę, więc się stresuje. Tęskni za mną.
Może już przestać, bo cię zwalniam.
Odprowadzisz go? A teraz mnie posłuchajcie.
Od tej pory zapominacie o życiu prywatnym.
Żadnych żon, dziewczyn, dzieci.
Macie tylko pracę. Żyjecie i oddychacie tym programem.
Masturbując się, myślicie tylko o nim.
A w końcu zasłużycie na te swoje wypłaty,
by pokryć rozwód i zbędny karnet na siłownię.
Ustalcie sedno problemu i wymyślcie rozwiązanie.
Ósemka, jutro siedź na krześle, na litość boską!
No dobra.
Więc...
Mogę zająć miejsce tego zwolnionego?
Wyleją nas. Będę musiał zamieszkać na Long Island.
- I sprzedać ciuchy. - Nie dramatyzuj.
A co ty wiesz? Chodzisz w łachach!
To żadna nowość. Wasi znajomi gadają o tym show?
Nie, to antyk. W ogóle się o nim nie słyszy.
To żaden antyk. Ona jest ikoną.
Samo zabranie jej nagród zajęłoby im z miesiąc.
Może pomoże nam ta paniusia z zakładu.
Nawet nie żartuj. Reynolds, daj relanium.
Przyda mi się na bezrobociu.
Molly Patel!
- Specjalistka do spraw kontroli jakości. - O mój Boże.
Jej hobby to zniszczenie nam życia.
Nie przepracowała dnia w telewizji.
Patologiczna kłamczucha.
Chciałbym być kolorową kobietą, by móc dostawać pracę bez kwalifikacji.
Rozmawialiśmy o tym. Nie mów tak.
Hej, stary. Pamiętasz Molly?
Tak! To ta, co skrytykowała nasz show.
To właśnie ona. Będziecie dzielić gabinet.
Brad. Brad?
Urocze zdjęcie. Kto to?
Facet, którego biurko zajmujesz. Wylali go stąd tydzień temu.
Był moim przyjacielem.
NIE PODDAWAJ SIĘ
Ty chyba też musisz być tu nowy.
Nie masz żadnych rzeczy.
Pracuję tu od 27 lat.
Szkoda zachodu, gdybym miał stąd wylecieć.
Opowiesz mi o swoim dniu?
Jakby zatrudnić więźniów do nakręcenia Hamleta.
Chociaż więźniowie przynajmniej raz dziennie widują światło dzienne.
To brzmi bardzo obiecująco.
Będąc na scenie, nigdy nie brałaś jeńców.
Obecnie nie opłaca się być białym, wykształconym mężczyzną.
To zatrważające, jakie to jest niesprawiedliwe.
Całkiem olali mojego brata.
Ma pracę, bo jest inna.
Popracuje trzy miesiące. Pewnie jest samotną matką.
Hej.
Nie jestem samotną matką.
Tylko tak wyglądam. I tak się ubieram.
- Ja... nie mówiłem o tobie. - A o kim?
O mojej gosposi.
Zabrała pracę twemu bratu?
- Tak. - Nieważne.
Lepiej mieć pracę ze względu na odmienność niż dzięki nepotyzmowi.
Musiałam pokonać inne mniejszości i kobiety.
A ty tylko się urodzić.
Jeden z moich dziadków był imigrantem!
Ten dokument był niesamowity.
Podobno żyje na naszym ciele mnóstwo malutkich stworzonek...
Dziś nie będzie babeczek.
RAK TO NIE ŻART
Molly, opowiedz o sobie.
Pochodzę z Pensylwanii. Uwielbiam się śmiać...
Nuda. Czego nie cierpisz?
Gdzie mieszkasz? Z kim się pukasz?
Ja...
Nie cierpię niesprawiedliwości.
Mieszkam z wujostwem w Queens.
- I z nikim nie sypiam. - Jaką szkołę skończyłaś?
- Luzerne College. - Loser?
Luzerne.
- Tak to brzmiało. - Po co miałabym tak mówić?
Olej ich. Ja rzuciłem budę i pracowałem w porcie.
Stąd tyle moich żartów o mewach.
Jak jest na planie? Chcę już tam być.
Mogą na niej przebywać tylko Brad i Tom.
- Odpowiadam za monologi. - Serio?
Już się martwiłem, że o tym zapomnimy.
Piszecie scenariusze, ale nigdy nie byliście na planie?
Dobra. Tutaj działa to tak:
Scenarzyści przychodzą na 10.00.
Ja tu jestem o 9.00.
Udajemy się do gabinetów i czerpiemy inspirację z gazet.
Niektórzy skupiają się na tym bardziej niż inni.
Żarty idą do Brada, a ten decyduje,
które trafią do programu.
- Proszę. - Zazwyczaj moje są dobre.
Potem spotykamy się razem i omawiamy wybór Brada.
Pocałuj mnie w tyłek!
O 18.30 zaczynają program, a my go oglądamy.
Tak tu działa telewizja.
Więc przez cały dzień jej nie widzicie?
Większość z nas poznała ją dopiero wczoraj.
O Boże! Wybacz. Myślałam, że to damska.
Nie, zaczekaj. To jest damska toaleta.
Od dawna nie było tu kobiety, więc my z niej korzystamy.
A co na to Katherine?
Żartujesz? Nie przychodzi tu.
Ma własną łazienkę. Właściwie to przychodzimy tu...
żeby się wysrać.
Nie rozumiem tej pracy.
Masz rację co do obecności na planie. To jest popieprzone.
- Czemu nic nie powiecie? - Coś w stylu „widzisz - reaguj”?
To nie ochrona lotniska, tylko program telewizyjny.
A ona nie jest...
wzorem do naśladowania, który telewizja pokazuje od 20 lat.
Wiesz co?
Robię jutro stand-up. Wpadnij obejrzeć.
Pójdziemy na drinka.
Dobra. Do roboty. Jedynka, zaczynasz.
Mój pomysł to „Zoo w Hollywood”. Zwierzęta, które wyglądają jak celebryci.
- Nie. - Celebryci przypominający zwierzęta?
Mogę? No dobra.
„Ogarnij mi brykę”.
„Porządna Pelosi”.
„Konkurs składania prześcieradeł przez celebrytów”.
To wspólny pomysł.
Razem z gwiazdami składalibyście je na czas.
Albo i nie.
Mam wam przypomnieć, o jakiej mówimy tu stawce?
- Dwójka! - Dobra.
Wybory Miss Ameryki i Pokaz Psów Westminster
są w tym samym tygodniu. Może by je połączyć?
Dziewczyny pobiegają w kółko, a psy wypowiedzą się o imigracji.
Wybory Miss Ameryki.
Konkurs, gdzie nadal można bezkarnie pytać
piękną pannę, której nie stać na studia,
ale na sztuczne piersi już tak, o pokój na świecie. Nie ma mowy.
Gdzie John Phillips? Chcę jego pomysłów.
Co?
John zmarł w 2012 roku.
- Nie żyje? Jaja sobie robicie? - Ze śmierci pracownika? Nie.
To straszne.
- Był taki zabawny. - To prawda.
- Co chcesz, Osiem? - Po pierwsze, współczuję pani straty.
Na pewno był świetną osobą.
Po drugie, to zaszczyt móc przedstawić swoje pomysły.
Szkoda, że to nie John Phillips.
Zrobiłam krok do tyłu, by sprawdzić, co nie funkcjonuje.
Tym się zajmuję w dziale jakości
i uznałam, że zrobię podobnie.
Tytuł mojego raportu brzmi: „Samozadowolenie”.
Zauważyłam trzy obszary, które wymagają usprawnień.
Pierwszy to twoja niechęć do angażujących skeczów,
które zakładają opuszczenie studia.
Mogłyby okazać się hitem w sieci.
Drugi to twój brak obecności w mediach społecznościowych.
Niesłusznie czujesz do nich pogardę,
bo wielu ludzi ogląda cię na telefonach.
Po trzecie, uważam, że ludzie lubią, gdy ktoś dzieli się swoim zdaniem.
To, co powiedziałaś o konkursie piękności, było super.
Wyrażając publicznie mocne opinie
stajesz się autentyczna na scenie.
Staję się autentyczna?
- Tak. - Mogę zobaczyć?
Oczywiście.
Dodam tylko, że zrezygnowałem ze swego pomysłu.
Dziękuję bardzo.
Jakie proponujesz rozwiązanie?
Nie znam go.
Nie masz żadnych pomysłów ani skeczy?
Nie.
Pracuję tu od 30 lat. Wiem, co tu się sprawdza,
i powiem ci, co nie. Pewny siebie żółtodziób,
który krytykuje mój program i ocenia mnie jako artystę
nie zadając sobie trudu, by wymyślić rozwiązanie.
Ten pokój to okręt.
Ja jestem jego kapitanem, a ty zaledwie majtkiem.
Czy wyraziłam się wystarczająco jasno?
To nie ja się zmieniłam, tylko widownia. Nie chcą już inteligentnych żartów.
Chcą Kevina Harta na ślizgawce, więc im to dajmy.
Kto jest teraz najpopularniejszy?
- Gwiazdy reality? - YouTube'a.
Wczoraj na spotkaniu prawie mnie stratowano.
To najcudowniejsza rzecz, jaka mi się przytrafiła.
- Chyba nie mówicie serio? - Mimi Mismatch.
- Kto? - To gwiazda YouTube'a,
która nagrywa gagi w piwnicy swoich rodziców.
- Boże. - Ma 25 milionów fanów na Twitterze.
- OK. - Moje córki ją kochają.
- Jest... - Zaproś ją.
Wybacz.
Naprawdę muszę tam wejść.
- O Boże! - No.
- Mogę... - Dobra, dobra.
Super.
Boże.
No dobra.
To musi się skończyć.
Nie wiem, może powinnam wrócić do Pensylwanii.
Mogę dać ci radę?
- Trzymaj gębę na kłódkę. - Słucham?
Jak usłyszysz coś, z czym się nie zgadzasz,
wstrzymaj się od wyrażania opinii.
Nie będę marginalizowana przez uprzywilejowanych białych,
którzy stanowią tu większość.
Nie próbuję uciszyć twojej silnej, kobiecej, hinduskiej osobowości.
Hashtag: „Inność jest piękna i takie tam bzdety”.
Jesteś tu nowa i nie masz doświadczenia.
Przestań się wymądrzać i coś napisz.
W końcu jesteś scenarzystką.
Dobra.
Chodź. Wygodniej ci będzie siedząc przy biurku.
- Będzie dobrze. - Dzięki.
...znak ostrzegający o kojotach.
Na szczęście zdołali uciec w samą porę, bip-bip.
Nie rozumiem tego.
Raczej „mig-mig”.
- Co oni robią? - Ćwiczą monolog.
- To Struś Pędziwiatr. - A, racja.
- Ten, który ucieka przed Kojotem? - Dokładnie.
Gdy prezydent Bush przechodził dziś zabieg,
jego zastępca Dick Cheney pełnił rolę prezydenta
przez ponad dwie godziny, czyli dłużej, niż jakakolwiek kobieta.
NAJLEPSZE MONOLOGI Z 2002 ROKU
To koniec. W tym cały żart.
Monolog mamy gotowy, chyba że coś przeoczyłem.
Ja mam do niego żarty.
Monologi to nie twoja działka.
- Ale je mam. - Ja mam pomysł na jej fryzurę,
- ale to nie moja rola. - Zamknij się.
Mów, na litość boską.
Nie naśladować akcentu,
- prawda? - Nie.
„Trzech republikańskich senatorów proponuje ustawę,
by przestać finansować Planned Parenthood.
Sprawy łóżkowe kobiet najbardziej obchodzą tych,
którzy nie wiedzą, co to seks.
Chwała Bogu, że przechodzę menopauzę”.
Mój Boże, Osiem!
Ty jedyna mogłabyś to powiedzieć.
- I jesteś za aborcją, nie? - Tak. Co ty na to, Siedem?
Moim zdaniem program zyska,
jeśli nie będzie poruszał tematu aborcji.
Uważam, że to odważne.
Czy ludzie chcą słuchać o menopauzie? Bo ja nie za bardzo.
- Całkiem fajne. - Zbyt polityczne. Nie bawimy się w to.
Od pewnego czasu.
Zbadajmy grunt, zanim poruszymy aborcję.
Ludzie by o tym mówili. I sama w to wierzysz.
Trochę za długie. Skróć i wrzuć to do monologu.
Czterdziestu turystów... Zapisałeś „czterdzieści” liczbą.
Nie powiększaj.
- Czemu? - Zapisz to słownie.
Ale nie teraz. Nie ma takiej potrzeby.
Dziś w Las Vegas 40 turystów...
- Burditt, idę do łazienki. - Nie musisz tego mówić.
PLAN ZDJĘCIOWY
Rzuciłam ci marzenia pod twe stopy;
Stąpaj ostrożnie, bo stąpasz po mych marzeniach.
Czy to William Butler Yeats?
Owszem.
- Nie wolno ci tu być. - Co?
Przyjechała Mimi Mismatch. Mam z nią selfie.
Może córki w końcu zaczną znów ze mną rozmawiać.
Zatem powiesz ten żart o Planned Parenthood?
Uważaj z ukazywaniem prawdziwej siebie.
Gdy już raz to zrobisz, nie będzie od tego odwrotu.
Katherine Newbury!
Nikt tak na mnie krzywo nie patrzył,
odkąd wzięłam do szkoły kanapkę z masłem orzechowym.
Dziś zakomunikowano,
że Starbucks rezygnuje z toalet jedynie dla swoich klientów.
O nie! Boję się, że zrobi się tam chlew.
Teraz mój żart.
Jest pewna sowa, która atakuje ludzi na Times Square.
- Pominęła go. - Straszna sprawa.
Widać nie tylko ludzie są źli z powodu cen na musical Hamilton.
Wróciliśmy. Jest tu z nami fenomen YouTube'a, Mimi Mismatch.
Zyskałaś status supergwiazdy dzięki swojemu filmikowi
ze swym psem, Lennym.
Oto i on.
Wąchasz na nim jego zadek.
Po czym udajesz, że mdlejesz.
Bo naprawdę bardzo brzydko pachniał.
Skąd wpadł ci do głowy taki pomysł?
Mój pies miał zapalenie okrężnicy
i przez pewien czas brzydko pachniał mu zadek.
Więc zaryzykowałam i to nagrałam,
bo sądzę, że najlepsze żarty to te z życia wzięte.
Jakie to głębokie.
Czy te twoje filmiki mają coś wnieść do naszego życia?
Jakoś wzbogacić ludzki gatunek?
- Są śmieszne. - Jakie jest twoje powołanie?
Powołanie?
Co najbardziej chciałabyś robić?
Filmiki z psimi zadkami, czy może wolałabyś nagrywać...
filmy o kocich tyłkach?
Wiem, co robisz.
- Słucham? - Szydzisz ze mnie.
Sądzisz, że skoro robię głupkowate filmiki,
to przewyższasz mnie inteligencją?
Jestem tu jedynie dlatego, że mama mówiła, że jesteś mądra.
Ale jesteś zgorzkniałą staruchą, która jest wredna dla kogoś,
- kogo w ogóle nie zna. - Muzyka!
A prawda jest taka,
że to ty potrzebujesz mnie, a nie na odwrót. Pa!
- To leci na żywo? - Nie wiem.
- Wybacz. - Nie gadałeś z nią?
- Kto tu jest dobry w łóżku? - Ja!
Dobra, jasne.
Według mnie jesteśmy wszyscy tak samo dobrzy.
Bo istnieje z dziesięć różnych rodzajów aktów płciowych.
Przeciętnemu Amerykaninowi wystarczy znajomość pierwszych pięciu.
Ale myślisz sobie: „Spróbuję czegoś nowego”.
Ale nie róbcie tego. Zwłaszcza ty.
Bo można to rozumieć na wiele sposobów.
- Który żart był najlepszy? - Skąd wiesz, że w ogóle taki był?
Widziałem, jak się śmiejesz.
To prawda.
Podobało mi się to, że byłeś wyluzowany.
Jakbyś nie występował dla nich, tylko dla siebie samego.
Ja nigdy taka nie byłam.
Jesteś największym pracoholikiem, jakiego znam, poza Tomem,
pewnie dlatego czuje się zagrożony.
Niepotrzebnie. Wycięła mój żart.
Co za wstyd. Kazałam mamie to obejrzeć.
O nie. Nigdy nie mów rodzicom, żeby obejrzeli program.
Wtedy na bank wytną twój żart.
Przygotuj się też na to,
że możesz spędzić cały dzień, pisząc 50 żartów, a i tak ich nie użyją
i osiągniesz tyle samo,
co gdybyś siedziała w domu na chorobowym.
Dobra. To podsumowując.
Nie korzystać z damskiej toalety, nie mówić rodzicom, by oglądali show,
nie dekorować gabinetu i pogodzić się z byciem nikim.
Więc nie cieszyć się z pracy.
Dokładnie.
Tom mówił, że występujesz. Jesteś dobra?
O nie. Tylko testuję moje żarty.
Mam poprowadzić benefis na rzecz walki z rakiem płuc.
Dziwna sprawa.
Niekoniecznie, mój ojciec tak zmarł.
O kurwa. Zaraz...
A byliście blisko?
- Z ojcem? - No...
- Tak. Teraz mi głupio. - Cholera.
- Wybacz. - Ja przepraszam.
Nie potrzebujesz przystojnego i średnio śmiesznego komika?
- Serio? - A znasz takiego?
Byłoby super. Czemu to dla mnie robisz?
- Bo jestem miły. - Wiem, że nie.
Wiem, co o mnie myślicie.
Poszczęściło mi się z tą pracą,
ale to nie oznacza, że ją stracę.
Mylisz się, sądząc, że się prześpimy,
a po trzech miesiącach mnie nie zobaczysz.
A kto mówił coś o spaniu ze sobą?
Dobra.
- Dzięki. Było miło. - Dzięki?
Chwila. Gdzie ty idziesz?
Chodźmy do mnie.
Nie, dziękuję. Nie sądzę, by to był dobry pomysł.
Dobra, jasne. Możemy grać w tę gierkę.
- Gierkę? - Teraz tego nie zrobimy,
ale za trzy tygodnie tak.
Rozumiem. To typowe dla kobiet.
Żartujesz sobie? Czy to się kiedyś sprawdziło?
- O nie. - Co?
Wywiad z Mimi trafił do sieci.
OKROPNA NEWBURY: WYCIEKŁ FATALNY WYWIAD!
Jesteś zgorzkniałą staruchą, która jest wredna
dla kogoś, kogo w ogóle nie zna...
KATHERINE NEWBURY: NIELUBIANA CIOTKA
Ta afera z Mimi ucichnie.
Też masz mnie za nielubianą ciotkę?
Moje ciotki nie żyją.
Potrzebuję PR-owca.
Chcesz być bliżej zwyczajnych Amerykanów?
Nie ma sprawy.
Powiedziałam Leo: „Chcesz Oscara, walcz z misiem”.
Nie jesteś ponad resztą społeczeństwa.
Jesteś jedną z nich. Ameryka cię kocha, skarbie.
Ale musisz gadać z dziennikarzami.
Ja im nie wystarczę, Brad też, bez urazy.
Nie szkodzi.
- Brak mi charyzmy. - Dokładnie.
Więc może zorganizujemy przyjęcie w twoim domu i zaprosimy prasę?
Zobaczą cię prywatnie.
Nie jesteś wiedźmą, która zjada dzieci.
Jesteś ciepłą domatorką.
- Nie jestem zabawowa. - Jesteś komikiem.
- Nie lubię gadać. - Prowadzisz talk-show.
- Nie jestem towarzyska. - Nie żartuj.
Będziesz musiała, jeśli chcesz coś zmienić.
Co powiesz na doczepki?
Jasna cholera.
Co ja tu robię?
- Co tam, mała? - Hej, Daniel.
Aleś ty zabawny.
Czy to ten komik, Daniel...?
Daniel Tennant.
Billy Kastner rozpędził jego karierę.
„Nie dziękuj, Ameryko”!
Zorganizujemy wywiad. Podejdź do tego spokojnie.
Dał go jej Steve Martin. Wart więcej niż moje mieszkanie.
Jest przepiękny.
Czy to metka?
- Nie. - Cóż...
Boże. Cholera.
Co robisz potem?
Nie wiem, ale dam ci znać.
- Witam. - Boże.
- Pomyślałem, że się przyda. - Chętnie.
Nigdy nie obdarzyłam sztucznym uśmiechem tylu osób.
Widać to?
Bardzo.
To ten uśmiech, który miałaś,
gdy nagrodę Emmy wręczono Johnowi Oliverowi.
Dzięki, że mi przypominasz. Masz może papierosa?
Miałem nadzieję, że będziemy mogli sami pogadać o...
Przestań, Charlie. To był błąd i już się nie powtórzy.
I tak dołączyłam do tej fundacji.
Idę pogadać z kimś innym.
- O Boże! - Szlag.
- Przepraszam! - To nowa marynarka.
Jest mi potrzebna za tydzień.
- Hayes, pamiętasz Molly? - Tak!
Cieszę się, że dostałaś tą pracę.
Super. To bardzo ważne.
Ważne, że przyjęli najlepszego i najzabawniejszego kandydata.
Cholera.
Mogę w czymś pomóc?
Przepraszam, szukałam pustego pokoju.
A po co ci pusty pokój?
Żeby pobyć chwilę sama. Nie chciałam niczego ukraść.
Chociaż macie tu naprawdę ładne rzeczy.
Nie jestem złodziejką. Jestem Molly.
Witaj, Molly nie-złodziejko.
Wiem, kim pan jest.
Walter Lovell.
Miło poznać. Był pan legendą.
- „Był”? Jezu. - Nie, nie.
To znaczy, nadal jest pan wspaniały.
Nie jest pan czasem emerytowanym profesorem?
Tak się nazywa kogoś, kto jeszcze żyje,
ale już go nikt nie chce.
Znam to uczucie.
Piszę teksty do programu. Pańska żona mnie nie lubi.
Czemu nie jest pan na dole z resztą?
Ludzie lepiej się bawią,
gdy nie muszą udawać, że nie widzą moich drgawek.
Nazywają to neuropatią,
to jeden z objawów choroby Parkinsona.
Mała rada:
Nie wychodź za faceta, dopóki nie prześwietlisz jego genów.
Jestem szczęściarą, bo żaden się mną nie interesuje.
A co do Katherine...
bądź przydatna.
Nie próbuj sprawić, by cię polubiła,
lecz potrzebowała.
Jeśli nie ma pan nic przeciwko, to zostanę i posłucham, jak pan gra.
W porządku.
Powiedziałaś, że: „Komicy są prawdziwie równi”.
To prawda. Nie liczy się, skąd jesteś,
twój wygląd ani forsa rodziców. Jesteś śmieszny lub nie.
To właśnie równość.
O ile jesteś białym facetem po dobrym college'u.
Bo tylko tacy dla ciebie piszą.
Ja również to robię.
A nie skończyłam prestiżowego college'u.
Katherine zna twoje imię?
Podobno zwraca się do was po numerach.
Ja jestem Ósemką.
Katherine nie chciało się zapamiętywać naszych imion,
więc wskazywała na nas, wykrzykując cyfry. Ja jestem Osiem.
Trzyma nas też w klatkach i nie pozwala karmić.
Ale raz na dzień daje nam wyjść do łazienki.
Pewnie, że je zna.
Ja jestem Molly. A pani ma złe informacje.
- Racja. A to właśnie Molly. - Cześć.
- Zróbcie miejsce. - Hej, Brad.
- To jedna ze scenarzystek. - Cześć.
- Jak opisałaby pani Molly? - Molly.
Molly jest...
Powiedziała, że jestem tętniącą kolorem smugą
na szarym płótnie ekipy piszącej teksty.
Byłam wzruszona.
A potem powiedziała coś, czego nie zapomnę.
Że choć wywodzimy się z różnych środowisk,
- to przypominam jej młodszą ją. - Młodszą mnie.
Czy to nie wspaniałe?
Szok.
Każdy będzie chciał to mieć.
Zróbmy zdjęcie Katherine i jej hinduskiej podopiecznej.
- Molly. - Molly.
Robicie?
Dziękujemy.
Całkiem nieźle.
Świetnie ci idzie.
- Jeszcze nikogo nie zabiłaś. - Nie.
Ale jest nadal wcześnie.
Pójdziemy stąd?
- Jasne. - Wybacz. Dzięki.
Trzy tygodnie. W samą porę.
Zaraz, serio?
Nie, ustawiłem go przed chwilą.
- Bardzo zabawne. - Chodź.
Billy Kastner.
Widać zapraszaliście kogo popadnie.
Poznajcie, oto Danny Tennant.
- To Walter Lovell. - Co u ciebie, Walterze?
A to oczywiście Katherine Newbury.
Najlepsza para w mieście od czasu Sawyer i Nicholsa.
Danny jest zabawny, popularny i na chwilę obecną
każda studentka marzy, by stracić z nim dziewictwo.
- Tylko połowa. - To jesteś zalatany.
Katherine, wybacz, ale jestem twoim fanem.
Byłaś dla mnie inspiracją, gdy dorastałem.
Masz tak inteligentne żarty.
Gdy oglądam twój show, muszę ciągle patrzeć w słownik.
To bardzo miłe.
Nasrałeś już komuś do butów?
No wiesz, twój żart.
Będąc na imprezach, lubisz srać ludziom do butów.
To był odcinek specjalny.
No cóż...
Obstrukcja!
- Fajnie gadało się z moimi ludźmi? - Tak, bardzo utalentowana ekipa.
- To prawda. - Zwłaszcza Charlie Fain.
I co dalej, Danny?
Ukryta kamera dla MTV, trasa sponsorowana przez napój?
Nie, raczej trochę zwolnię,
popracuję nad żartami i spróbuję czegoś nowego.
Jesteś u szczytu kariery i próbujesz czegoś innego?
Tak.
Daniel Tennant?!
Zastępujesz mnie pieprzonym Danielem Tennantem?
Negocjujemy z nim. Dzięki, Margaret.
Nie rób tego. Pracujemy nad czymś.
- Daj nam szansę! - Miałaś ją.
Przez dziesięć lat, gdy spadały ci słupki.
Możesz sobie to ułatwić.
Przywitać go, udawać, że to też twoja decyzja.
Albo pogorszyć.
Twój wybór. Uwierz mi, że nie czerpię z tego satysfakcji.
Na litość boską, mogłabyś chociaż nie kłamać mi prosto w twarz.
No dobra. Mam ogromną satysfakcję.
Zastanawiałaś się, czy uważam cię za zabawną?
Nie.
A czy nie sądzisz, że jako prezes powinnam?
Od kiedy zaczęłam pracę, przewinęło się tu już sześciu prezesów.
Somalijski watażka może być pewniejszy swojej pracy!
Nie odpowiedziałaś na pytanie.
Jeśli pytasz, czy szanuję twój gust,
to odpowiedź brzmi nie.
I jak chcesz mnie zastąpić kolesiem-memem,
tą karykaturą, która skrywa ksenofobię
i swą pogardę dla kobiet pod maską sympatycznego chłoptasia,
by móc poczuć się ważna, to proszę bardzo.
Ale nie pozwolę, żebyś zniszczyła mój show.
Chcecie coś śmiesznego? Pamiętacie kieszonkowe gry?
Już to odrzuciliśmy.
A ty gdzie idziesz?
Czwórka i ja mamy dziś charytatywny występ.
- Jestem prowadzącą. - Zostajecie.
Przepraszam, ale muszę iść.
Jest za pół godziny. Nikt mnie nie zastąpi.
A kto zastąpi cię tutaj?
Rozejrzyj się. Oni zostają. Czwórka też.
Nie warto.
Lepiej go posłuchaj. To dobra rada.
Zostawałam po godzinach przez calutki miesiąc.
Chodzi o fundację. Wybacz, ale jestem rozdarta.
Ale nie powinnaś taka być i mi o tym mówić.
Nie możesz downloadować na mnie swoich emocji
i liczyć, że twoja szczerość ci pomoże!
- Uploadować. - Co?
Uploadować emocje. Pobierać coś to downloadować.
Jeśli coś wrzucasz, to uploadujesz.
- Jeśli mówimy o Internecie... - Zamknij się.
- Co do cholery? - Dobra.
Jeśli teraz pójdziesz, to możesz nie wracać.
Przepraszam, ale obiecałam.
No dobra.
- A więc... - Kontynuuj.
Poproszę program. Dziękuję.
Dobra, a więc... Oto mój pomysł:
Jesteś piratką. Mamy lata 60. XIX wieku.
RAK TO NIE ŻART
Na ramieniu ma papugę...
Racja.
Miałam okropny dzień.
Wywalili mnie z pracy.
Serio. Jakiś kwadrans temu.
Zwolniono mnie za to, że tu do was przyszłam.
I patrząc tu na was nie wiem, czy podjęłam dobrą decyzję.
Wyleciałam z pracy, choć nie sądziłam, że to możliwe.
Tylko na mnie spójrzcie.
Spójrzcie, jestem ciemnoskórą hinduską.
Czy można mnie zwolnić?
Przecież jestem świętą krową.
- Czemu akurat rak płuc? - Chyba tata prowadzącej na niego zmarł.
- Kim ona jest? - Podobno pracuje w Colbert.
Ona pracuje dla mnie.
...powinni mnie zwolnić.
Dzięki, że przyszliście
i wspieracie tak szczytny cel.
Przechodzimy dalej. Nasz kolejny gość to...
Mów dalej.
To ja.
Nasz kolejny gość...
Dobra, to będzie spora niespodzianka.
Naszym gościem jest Katherine Newbury.
Dziękuję.
Dzięki. Wielkie dzięki.
Dziękuję wam. A teraz się zamknijcie.
Założyłam Twittera.
Nie chciałam, PR-owiec mi kazał.
Na początku było okej.
Spodobało mi się to twittowanie.
Ale wiecie, co takiego nie?
Opcja „ulubione”.
Chodzi o ulubione wpisy, prawda?
Ale ulubiona rzecz jest tylko jedna.
Nie można mieć ich wiele. To niedorzeczne.
Ulubione wpisy. Przecież to nie mogą być wszystkie.
Co za głupota.
Widzę, że mamy tu wielu fanów Twittera.
Więc nici z dowcipu.
Cholera.
Sama już nie wiem, co mówić.
Chyba dlatego odbierają mi show.
Właśnie.
To prawda.
Chcą mi odebrać, a rzecz w tym, że...
Chodzi o to,
że jeśli to zrobią,
nie wiem, co dalej ze mną będzie.
Jestem kobietą po pięćdziesiątce w Hollywood.
Nie wiem, co miałabym robić.
Bo niby co ja mogłabym robić?
Wiecie co? Już wiem.
Zagrałabym babcię Seana Penna
w filmie, w którym jest żonaty z Emmą Stone.
Są prawie rówieśnikami.
To niesprawiedliwe. Mam tyle lat, co Tom Cruise.
Tyle samo. On walczy z mumią, a ja nią jestem.
Nie, nie. Jestem już za stara, by ją zagrać.
Wzięliby Anne Hathaway i zrobili jej odpowiedni makijaż.
Musiałabym zrobić lifting, by podkładać głos.
Wstrzyknąć botoks i wypełnić usta,
by dubbingować stare drzewo w filmie animowanym od Pixara.
Znacie ten moment podczas gali,
gdy puszczają muzykę, jak ktoś za długo mówi na scenie?
To właśnie mi robią. Mówią: „Złaź! Pora już umierać.
Spieprzaj stąd.
Zabieraj tą pomarszczoną gębę i siadaj.
Gdzieś, gdzie jest ciemno.
Przypominasz nam nasze byłe żony.
I to te pierwsze”.
Dziękuję.
Mam nadzieję, że umiliłam wam czas.
Dziękuję, Dee.
- Do samochodu. - Dobra.
Wraca. Idzie tu! Szybko, panowie!
Oddzwonię.
- Nie popychaj mnie. - Wraca tu!
- Patrzcie, kto wrócił. - O rany.
- Hej. - Cześć.
To wszystko moja wina. Baliście się powiedzieć mi prawdę,
a ja obawiałam się ją usłyszeć.
Jestem jedyną kobietą prowadzącą wieczorny program,
ale powielam ten sam format, dokładnie te same żarty,
nawet ten sam motyw muzyczny, co tamci pozostali faceci.
Chcesz więcej kobiecych żartów?
Nie, nie będę wam kazała pisać żartów o menstruacji.
Chcę mówić o rzeczach, które mnie dotyczą. Żadnego tabu.
Niech będą osobiste, jeśli są śmieszne.
Jestem 56-letnią Brytyjką, która nigdy nie rodziła dziecka
ani nie widziała filmu o superbohaterach.
Napiszcie o tym. Nie obrażę się.
Jak czegoś nie wiecie, to przyjdźcie spytać.
Nie będę na was krzyczeć.
Żarty mają być konkretne i polityczne.
Jutro powiem ten o aborcji. Ona pomoże ci w monologach.
Wybacz, ale nie prowadzę wakacyjnego kursu.
Nie nauczę amatora pisać żartów.
Owszem. Ale nie będziesz nikogo uczyć.
Potrzebuję kogoś, kto myśli inaczej niż cała reszta.
Więc monologi piszecie razem.
Nieważne, co usłyszycie w sieci, od agentów lub gdziekolwiek indziej,
wierzcie tylko w jedno:
To jest mój show i nigdzie się stąd nie wybieram.
Dziękuję. Wielkie dzięki.
Czeka was dziś wspaniały show.
Są wieści z Waszyngtonu.
Trzech republikańskich senatorów proponuje ustawę,
by przestać finansować Planned Parenthood.
Sprawy łóżkowe kobiet najbardziej obchodzą tych,
którzy nie wiedzą, co to seks.
Chwała Bogu, że przechodzę menopauzę.
SCENARIUSZ PROGRAMU
Co jest nie tak z moimi skeczami?
Szczerze mówiąc,
jesteś nieco za stara i zbyt biała.
Dobra.
To są fakty. Co mogę z tym, kurwa, zrobić?
Ostatnio ktoś mi powiedział, że jestem,
cytuję: „Nieco za stara i zbyt biała”.
Na co ja: „Jestem bardzo stara i bardzo biała.
Jak coś robić, to na całego”.
Ale co ktoś taki jak ja może z tym zrobić?
Gdybym chciała to zmienić, to wyszłabym na białego mesjasza.
Nie przeszkadza mi to,
więc przedstawiam nowy cykl w programie Tonight:
„Katherine Newbury - Biały Mesjasz”.
Jestem Katherine Newbury. Oglądacie mój program?
- Nie. - Nie.
Cóż. To niedopuszczalne.
Czy byliście w jakiejś sytuacji,
gdy czuliście się traktowani gorzej ze względu na wygląd?
Tak, nigdy nie mogę złapać taksówki.
Nie możesz złapać taksówki?
Zobaczmy, co da się z tym zrobić.
Proszę bardzo.
Ja nie chciałem jechać.
To nieważne. Tak działa biały mesjasz.
Nie rozumiem, czemu ludzi
nie interesują pisarze i publicyści.
Bo to nudne. To jest program komediowy.
A oto wasza prowadząca, Katherine Newbury.
Występujesz w serialu dla nastolatków o wampirach,
o nazwie Uczennica Van Helsinga.
Wcielasz się w postać Lydii Stoker.
Widzę, że chłopcy cię nieźle prześwietlili.
To tylko serial dla młodzieży.
- Wydaje się bystra. - Chcę urealnić tę postać,
- choć ciągle chodzi w bikini... - Obejrzałbym to.
Chyba zacznę.
To taka wstydliwa przyjemność?
Wiesz, co ja o tym sądzę?
Nie ma czegoś takiego jak wstydliwa przyjemność.
A oglądanie twojego serialu sprawia prawdziwą radość.
- Widziałaś go? - Tak.
A grana przez ciebie postać przywodzi na myśl Tessę d'Urberville.
Ciężko coś z tej postaci wyciągnąć.
Dziękuję ci za te słowa.
Cóż, nie widziałam każdego odcinka.
- Mogę cię przytulić? - Słucham?
Przytulić.
Chce cię objąć.
- Zrób to! - Tak.
Pewnie.
Wielkie nieba.
DAMA Z KAMIENIA MA SERCE
Już dobrze.
- Hej. - Burditt poszedł zapalić.
Przyszedłem pogadać z tobą o moim numerze.
Katherine pomaga ludziom źle obsłużonym w sieci Meal Kwik.
Nie wiem, czy to ma sens, ale pomożesz mi w tym?
- Ja? - No.
Tak. Pewnie. Siadaj.
- Pójdę po krzesło. - Albo chociaż kosz na śmieci.
Bardzo śmieszne.
Najlepsze w byciu celebrytą jest to,
że jeśli narzekasz na coś w mediach społecznościowych,
to dana firma się tym przejmie, bo będzie się obawiać złego PR-u.
To nic, gdy odwołają twój lot, ale co innego, gdy jesteś Chrissy Teigen.
Postanowiłam więc pomóc wam z waszymi skargami.
Powiedz, jak się czułeś, gdy dostałeś burgera bez frytek?
Zapomniałem o tym, ale wtedy cię zobaczyłem i...
Zdruzgotany.
Z przyjemnością cię pomściliśmy!
- To było super. - Życzę smacznych frytek.
„Zabawne skecze w sieci i dużo większa otwartość.
Program Katherine Newbury znów staje się hitem”!
Tak jest!
Czy byłaś kiedyś inaczej traktowana
ze względu na wygląd?
Tylko coś małego.
Nie dam rady załatwić ci kredytu.
Do taksówki. No już.
- Dziękuję! - Proszę bardzo.
Nie czekaj na mnie.
Wszystko gra. Kocham cię.
Jestem z ciebie dumny.
Witam, jestem Katherine Newbury.
Czy ktoś na widowni cierpi na depresję?
Nikt? Zatem jestem sama.
Cierpiący na depresję nie są zbytnio kontaktowi.
Za to schizofrenicy ciągle: „Tu jestem, tutaj”!
A zawsze jest ich dwóch.
Skoro już mówimy o depresji, to ten tydzień
był dla mnie totalną klęską.
- Jest już późno. - Był wyjątkowo irytujący...
Powinnaś iść do domu.
Naprawdę miałaś wtedy depresję?
- Czy tylko na niby? - Słucham?
Wiele razy słuchałam tego żartu,
kiedy dorastałam, i zawsze poprawiał mi nastrój.
Skoro ona o tym mówi i robi sobie z tego żarty,
to znaczy, że nie jestem dziwna, jeśli ja również czuję to samo.
Tak, miałam depresję.
Nadal ją mam.
Chodź ze mną.
Jesteśmy na miejscu.
O mój Boże!
Ile ty tu masz nagród Emmy?
A Złotych Globów?
Masz tytuł szlachecki?
Lady Katherine Newbury?
„Sir” brzmi dużo lepiej, prawda?
Kojarzy się z rycerstwem.
A „lady” z babą, która stoi w kolejce w warzywniaku.
Burditt wygląda tu jak podlotek.
Po raz pierwszy wygraliśmy Emmy. To były dobre czasy.
A to pewnie tata Toma. To znaczy, Siódemki.
Fajnie odziedziczyć fuchę po ojcu.
Jego pochodzenie nie czyni go złym.
Jeśli jego najgorsze cechy to elitaryzm oraz snobizm,
to nie jest tak najgorzej, co?
- Sądzi, że mam tę pracę, bo jestem inna. - Bo to prawda.
Co? Myślisz, że nie zarzucano mi kariery przez łóżko?
Najważniejsze, że tu jesteś.
A jeśli chcesz, by ludzie cię tak nie postrzegali,
to musisz ich przekonać.
To niesprawiedliwe, ale takie życie kobiety.
Chcę, żebyś wiedziała, że odmieniłaś moje życie.
- Nie, posłuchaj... - I będę...
Nie zrozum mnie źle, ale...
twoja wylewność bywa uporczywa.
Rany. Czemu nie mogę wyrazić swego podziwu?
Bo my ludzie sukcesu nie cierpimy fanów
i nie ufamy tym, którzy prawią nam komplementy.
- Masz jakichś przyjaciół? - Nie sądzę.
Robi się już późno.
Mam złe wieści.
Ze względu na oglądalność...
chcą, żebyś na wizji przedstawiła Tennanta jako twojego następcę.
Próbowaliśmy.
Oglądałem sobie Grę o Tron
razem ze swoją dziewczyną, co nie?
A ona nagle mówi: „O mój Boże!
To takie niesprawiedliwe!
Kobiety są nagie, a wszyscy faceci są ubrani”.
Więc wystawiłem ptaszka.
A ona: „Mój Boże. Fuj”. Ja na to: „Ty hipokrytko”.
Tamten żart wycięliśmy?
Możemy zastąpić go tym.
Jeśli wystarczy czasu, możemy skończyć żartem o sądzie.
A jeśli nie, to mamy zapas.
Dobra. Więc może...
Muszę coś powiedzieć.
Koniecznie. Nie musisz tego robić.
Przestań!
- Musisz to zrobić. - Przedstawiając go, pokażesz klasę.
Pomyślą, że to twoja decyzja. To jedyne wyjście.
Nieprawda.
To twój program.
Odzwierciedla to, kim jesteś.
Chcesz oddać go Danielowi Tennantowi?
Idę się przygotować.
To nie było w porządku.
Hej!
- Popieprzyło cię? - Dobra.
Nie mów jej takich rzeczy. Oni podjęli decyzję, Molly.
A teraz naszym zadaniem, naszą pracą,
jest sprawić, by nasza szefowa przekazała, że odchodzi,
i zrobiła to w taki sposób, by wyszła na elegancką i z klasą
- i pomogła nam zachować twarz. - Jasne.
To najważniejszy filar w twoim kodeksie życia.
W kodeksie nie ma filarów, więc doprecyzuj metaforę.
Sądzisz, że chcemy tu tego dupka Tennanta? Nie.
Ale nie możemy tego pokazać.
- Takie są zasady. - Wiesz co? Chrzanić je.
Gdybym ich przestrzegała, nie byłoby mnie tu.
I to byłoby super!
Przypominam kogoś, kto dał ci kosza, czy coś?
Pewnie, mam za sobą mnóstwo nieudanych związków
z niedouczonymi kobietami, które nie umieją się ubrać.
Musi być ci ciężko.
Z czym?
Mamy taką samą pracę.
To nie to samo, Molly.
Ty tylko piszesz żarty, a ja odpowiadam za cały monolog.
Jasne, Siedem!
Świetnie, wejdź w ślepą uliczkę.
Tamtędy... Ale mi dałaś nauczkę.
Super, weszłaś do schowka na miotły.
Za pięć, cztery, trzy, dwie...
Katherine Newbury.
Doszły mnie pewne plotki, że miałbyś mnie tutaj zastąpić.
- Co? - O nie.
Cóż, jesteś legendą.
Byłbym bardziej niż zaszczycony.
Dziękuję.
Ale chodzi o to, że...
Ja nie chcę stąd iść.
Rozumiem. Kto by chciał stąd odchodzić?
Twoje imię jest na bębnie.
Hej! Brawa dla Katherine Newbury.
Zróbcie hałas!
Dziękuję za ten hałas.
Znajduję się w dziwnej sytuacji,
bo naprawdę nie chciałabym odejść.
A czy wy tego chcecie?
Nie!
Wszyscy chcielibyśmy, żeby tu została.
To znaczy...
Serio byś tego chciał?
Pewnie.
Mówisz szczerze?
No jasne!
To wiesz co, Danielu?
Zostanę.
Ale tylko dlatego, że bardzo tego chcesz. Dziękuję ci.
Kate, Kate!
- Nie dziękuj, Ameryko. - To...
Jeśli podzielacie moje zdanie, to może pokażecie to na Twitterze?
A teraz przerwa. Widzimy się za chwilę.
Świetnie ci poszło.
- Załatwię to. - Co to było?
To było do bani. Zrywam z tobą umowę.
Podobało ci się? Bo masz teraz przesrane.
Sama nie wiem, Billy. Trochę to odkurzyło ten program, co?
A teraz spieprzaj ze sceny.
Co zrobiła?!
I jeszcze jedno. Zrobiono też ze mną hashtag,
którego użyło lub polubiło pół miliona osób,
czy cokolwiek się tam z tym robi.
Co jest?
Nic. Byłaś wspaniała.
Walter, nie boję się Billy'ego Kastnera.
- I nie masz powodów. - Otworzę szampana.
- Cześć. - Hej.
Aby uczcić najlepszy dzień w mojej karierze zawodowej,
pomyślałam, że zaskoczę cię wódką i babeczkami.
Ja jem babeczki, ty pijesz wódkę.
No dobra, szczerze, to ja też będę.
- Trzeba było mnie uprzedzić. - A gdzie w tym zabawa?
Dziś nie mogę.
Ktoś u ciebie jest?
- Rany, jakie to poniżające. - Nie, nie.
- Ale do dupy. - Nie, Molly.
Molly.
- Musimy iść na drinka. - Tak.
- Pogadamy o wywiadach w Vogue'u. - Pewnie.
Hej.
- Pójdziemy gdzieś pogadać? - Nie, dzięki.
- No weź. - Spróbuj z kimś innym.
Może pukniesz ją w mniej niż trzy tygodnie.
Hej!
A zatem to było rozstanie.
Co?
Ta cała sytuacja z Charliem.
Nie chcę o tym z tobą rozmawiać.
- Opowiedzieć ci historię? - Nie.
Po pierwszym roku
Charlie i ja pojechaliśmy na koncert Pearl Jam w Chicago.
To miała być wyprawa życia.
Po drodze było dużo śmiechu i codziennie byliśmy na haju.
Wytatuowaliśmy sobie takie same kompasy na udzie.
Jak tam dotarliśmy, poszedłem kupić sobie koszulkę,
a gdy wróciłem, jego tam nie było.
Jak to go nie było?
Poznał jakąś dziewczynę. Odjechali. I tyle go widziałem.
Ale potem go spotkałeś?
- Tamtego lata już nie. - Czemu nadal się z nim przyjaźnisz?
Wiem, że ty byś tego nie robiła.
Jesteś zbyt zasadnicza. Uczą was tego w fabryce?
- To zakład chemiczny. - Dobra, posłuchaj.
Ktoś, z kim pracujesz i z kim znasz się od 18 lat,
może być przyjacielem lub wrogiem.
Nie można być z kimś całe życie znajomym.
Byłoby ciężej, mając go za wroga.
- Nadal masz ten tatuaż? - O tak.
Strzałka kompasu wskazuje na moje jaja. Koszmar.
- Nie chcę tego zakładać. - Wytłumaczę ci to.
- To głupie. - W numerze masz być
- znanym piratem. - Katherine.
Katherine.
- Wybacz. - Co?
Dobrze.
Nie musimy...
Może być bez tego haka.
Mam twoje nuggetsy. Nie będę ukrywać, że kilka zjadłam.
Spójrz na to.
ROMANS W PRACY? WYCIEKŁY GORĄCE E-MAILE
- Nie. To niemożliwe. - Ktoś mu się włamał na pocztę.
To musi być prawda.
- Nie oddzwania. - Dlaczego akurat Charlie?
Bo to ciacho. Niby powinna wybrać ciebie?
Nie. Poza tym wygląd i sława to nie wszystko.
Wręcz przeciwnie.
Możemy nie owijać w bawełnę?
- Sądziłem, że kocha Waltera. - Bo tak jest.
- „W zdrowiu i w chorobie”. - Wiecie co?
Składając te przysięgi, jest się zdrowym.
Więc dajmy jej spokój.
Wracajmy do pracy.
ROMANS NEWBURY Z KOMIKIEM CHARLIEM FAINEM
Media mówią o Katherine Newbury i jej rzekomym romansie
z młodszym mężczyzną, który jest jej pracownikiem.
Widzieliście? Widocznie wzięła sobie do serca
panujący niż demograficzny.
Tu Walter. Zostaw wiadomość.
Walterze, proszę, oddzwoń.
Musimy porozmawiać.
SEKS W MIEJSCU PRACY: TO DZIEJE SIĘ WSZĘDZIE
„ME TOO” WITA
Katherine?
O mój Boże.
Przewietrz tu trochę, na litość boską.
To się stało trzy lata temu.
U Waltera zdiagnozowano chorobę,
był taki zdołowany i zły, a ja byłam zła na niego za to...
że taki jest.
Charlie był taki ciepły, zabawny, wytrwały i...
I przystojny. Nie jest łatwo, gdy ktoś taki kręci się w pobliżu.
To trwało kilka miesięcy, ale od tamtej pory tego żałuję.
Wiesz co? To bez znaczenia,
bo pracuję nad monologiem
i mamy okazję, by coś o tym powiedzieć.
Nie odniosę się do tego.
- Co? - Odczekamy tydzień,
a potem wrócę, nic o tym nie mówiąc.
A za miesiąc już mnie tu nie będzie.
Chcesz odejść? Dlaczego?
Dlatego, że upokorzono mnie na oczach całej Ameryki.
Nie. Ludzie cię demonizują, a to nie jest w porządku.
I powinni.
Jestem Katherine Newbury, uosobienie perfekcji.
Schrzaniłam. Nie zasługuję na show.
Uważam, że się mylisz.
Pracujesz w telewizji tylko dwa miesiące.
Wstydzisz się tego, co zrobiłaś, nie chcesz stawić temu czoła.
Ale każdy błądzi. Musisz o tym rozmawiać.
Muszę?
Fascynuje mnie w ludziach z waszego pokolenia...
obsesja na punkcie katharsis.
To takie narcystyczne.
Można to wręcz nazwać „katharsinizmem”.
Myślicie, że wyznając coś publicznie,
automatycznie odkupicie grzechy.
Nie zrobię tego. Jestem to winna jemu i sobie.
To się nazywa kręgosłup moralny. Właśnie to jest determinacja.
Chcesz mnie o niej pouczać?
Nie mam przyjaciół.
Ani bogatej rodziny.
Nikt mi nie powtarzał, gdy miałam 20 lat,
że jestem piękna i genialna.
I wiesz co, pewnie taka nie jestem.
A ten program to jedyne, co mam.
Więc chrzań się, jeśli go odpuszczasz.
Jesteś samolubna, boisz się
i wmawiasz sobie,
że chodzi o moralność, ale to nieprawda.
Możesz się nie martwić, bo już dla mnie nie pracujesz.
Zwalniam cię.
Wiesz, to zabawne.
Ty wiesz o mnie wszystko, a ja nadal mam cię gdzieś.
Żegnam.
Tylko nie śmiej się z tego mieszkania.
Wiem, że jest do bani.
Wygląda, jakbyś była świadkiem koronnym
i podszywała się pod hinduską babcię.
Sporo tu brokatu. Podobają mi się te kucyki.
Stresujesz się przed pierwszym okresem?
- Daj mi spokój! - Zaraz, czy ty...?
O nie. Proszę, nie płacz. Ja nie...
Nie jestem w tym dobry.
Straciłam pracę marzeń po niecałych trzech miesiącach.
Muszę wrócić do pracy w fabryce w Pensylwanii.
- Mówiłaś, że to zakład. - To praktycznie to samo.
Daj spokój, wcale tam nie wrócisz.
A kto inny mnie zatrudni?
Jestem ofiarą losu. Robię złe pierwsze wrażenie.
Cóż, trochę w tym prawdy, ale...
Nienawidzę ludzi, a ciebie polubiłem...
Musisz przestać być taką cipką.
Hej, to było strasznie obraźliwe.
Być może, ale to prawda.
Nie możesz się poddać, bo Katherine była niemiła.
Weź się w garść, jasne?
Zostań w Nowym Jorku. Znajdź mieszkanie.
Jakiekolwiek, tylko nie to. Dobra?
I znajdź inny program.
Jesteś zbyt zdolna.
Naprawdę tak sądzisz?
Wiesz, jak mi idzie mówienie komplementów,
więc nie każ mi powtarzać.
Powodzenia.
Możesz to tu zostawić.
Podoba mi się.
Mam konto na Zillow, ale za takie pieniądze
nie znajdziesz tam mieszkania.
To gdzie mogę mieszkać?
W Sogo. Jest na południe od Gowanus.
Mówili w wiadomościach, że odkryto tam ciało.
Boże, Parvati! Jak ma mi to pomóc?
Odeszłaś po ponad dwóch miesiącach?
Zwolniono mnie.
Domyśliłem się. Chciałem być uprzejmy.
Nie za bardzo dogadywałam się z szefową.
Jaka ona tak właściwie jest?
Bo jest miła, gdy odbiera nagrody,
ale widać po jej twarzy, że nie przychodzi jej to łatwo.
To najbardziej nieczuła osoba, jaką kiedykolwiek poznałam.
Potrafiła być naprawdę okrutna
w swym dążeniu do perfekcjonizmu i wyników.
Pewnie panowała tam ciekawa atmosfera.
Twoje żarty były naprawdę niezłe.
A mimo to co dzień wstawałam z myślą, jak jej mogę jeszcze zaimponować.
Tak, jakby wywołanie u niej śmiechu wyznaczało wyżyny moich możliwości.
- Więc twoje żarty... - Odgłosy jej śmiechu
roznosiły się po pokoju.
Niczym tysiąc bijących dzwonów. To było niesamowite.
Chciałbym cię zatrudnić, ale w przyszłości o takich rzeczach
powinnaś porozmawiać z terapeutą.
O mój Boże.
O tobie bym tak nie mówiła.
- Co za ulga. - Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
KONIEC NEWBURY?
Fani zastanawiają się, czy Katherine Newbury
ogłosi dziś wieczorem swe odejście.
Minęły tygodnie po tym, jak w brukowcu
opisano jej rzekomy romans, o którym od tamtej pory milczy.
To zwieńczy jeden z ciekawszych sezonów
programów wieczornych ostatnich lat.
Psy z imionami dla ludzi? Daj spokój.
- Hej. - Cześć.
Nie trzeba.
- Pomóc ci z przemową? - Nie.
Na pewno macie już coś innego na oku.
Chciałam wam tylko podziękować.
Brad.
Tom.
Mancuso. Reynolds.
Burditt. Mendelsohn.
Weber.
Szóstko.
Jak zmarł John Phillips?
Na ziarnicę złośliwą.
Pamiętam, że byłam dla niego taka okropna.
Dałaś mu pracę.
Byłam taka niemiła.
Nie jesteśmy tu, bo jesteś miła.
Tylko dlatego, że jesteś dobra.
Popłakała się i nam dziękowała.
- Że co? - To był jakiś obłęd.
Prawie dostałem erekcji, gdy wymówiła moje imię.
Uważam, że powinnaś obejrzeć ten odcinek.
- Tak się starałaś. - Leć już. Pogadamy potem.
No dobra, pa.
- Walter. - Tak.
Chcę się spotkać.
W porządku.
Przed domem jest prasa. Wymyślę jakieś inne miejsce.
Gdy zostawiłem żonę i rodzinę dla młodej, pięknej Brytyjki...
mówiono mi, że to się na mnie zemści.
Że okupię to cierpieniem.
Ale potem...
lata mijały, lecz nic się nie stało.
Myślałem, że jestem...
najszczęśliwszym draniem pod słońcem.
Ale się myliłem.
Życie z chorobą,
która prawdopodobnie mnie zabije,
przysparza mi wystarczająco dużo bólu.
A co dopiero myśl, że kobieta, którą kocham...
postanowiła pewnego wieczora, że zamiast wrócić do chorego męża,
pójdzie się pieprzyć z komikiem.
Chcę powiedzieć...
że to dla mnie nic nie znaczyło.
Ale też wszystko, bo cię skrzywdziłam.
To prawda.
Wiem o tym.
Rzecz w tym...
że jedna okropna rzecz, którą mi wyrządziłaś,
nie jest w stanie mi przesłonić
miliona pięknych chwil, które spędziliśmy razem.
To milion do jednego.
I jeśli ten stosunek się nie pogorszy
przez te kilka lat...
to nadal tego chcę.
Ale nie jestem tu jako twój mąż, lecz jako człowiek, który doradzał ci
przez całe twoje dorosłe życie.
Jesteś pewna, że podejmujesz dobrą decyzję odnośnie show?
A co to za różnica, czy skończy się za rok,
czy za dziesięć lat?
I tak będzie po wszystkim.
I co ja zostawię po sobie?
Żadnych przyjaciół, potomstwa...
Nie chciałaś tego.
Chciałaś dążyć do perfekcji.
Do czegoś, co osiągną w życiu tylko nieliczni.
Upewnij się, że jesteś gotowa z tego zrezygnować.
Nie wiem, co mam im powiedzieć.
Gdy nadejdzie odpowiednia pora,
będziesz wiedziała.
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Cóż...
ależ nudne te ostatnie tygodnie.
Chociaż nowością jest, gdy to kobieta choć raz jest winną
seks skandalu w Hollywood, co nie?
Oczywiście nawiązuję w ten sposób do doniesień,
które pojawiły się w tym tygodniu...
na temat tego, że zdradziłam swojego męża
z jednym ze swoich pracowników.
I uwaga, spoiler.
To prawda.
Poznałam ciekawe określenie na moją osobę.
„Puszczalska”.
Usłyszałam od fanów, że podobno gdybym była mężczyzną,
nie spadłaby na mnie taka krytyka.
Ja widzę to tak: W przypadku faceta to karygodne.
Ale to, że tutaj chodzi o kobietę, niczego nie zmienia.
I to nie miałoby żadnego znaczenia,
gdybym nie była...
tak trudna w obyciu i nie była tak bardzo wymagająca,
co wywarło piętno na mojej karierze.
I prawdę mówiąc...
mój mąż to moja jedyna rodzina...
i nie mam nikogo oprócz niego, więc...
Gdy to się stało, czułam się koszmarnie.
A mam kliniczną depresję, więc to wiele mówi.
Pomyślałam: „Nie zasługuję już na niego
ani na ten program”.
Ale to nie jest istotne,
czy na was zasługuję, czy nie.
Potrzebuję was.
Ale was zawiodłam.
Przez lata brałam was za pewnik,
nie doceniając i myśląc, że tego nie zauważycie.
Ale było inaczej.
I odkryłam też, że ten program...
to źródło mojej energii.
To dzięki niemu rano wstaję z łóżka.
Jest moim życiem, płynie w moich żyłach.
O tak. A zapewnianie wam rozrywki...
sprawia mi w życiu największą radość.
Tak.
Mój Boże, mam nadzieję, że umiliłam wam czas.
Nie przeszkadzam?
Wiesz, pracuję w tej branży, bo naprawdę kocham telewizję.
I chcę, żeby coś znaczyła.
Wiem, że gdy to mówię,
rozumiesz to jako brak gustu i obniżenie lotów.
- Marzyłam o tym dniu. - Caroline.
- Proszę. - Byłaś tak oschła.
Ale słuchając cię tam, zechciałam poznać twoją opinię.
Na temat świata i całej reszty.
I wszyscy inni również.
Zatem program jest twój.
Ale mam na ciebie oko, Katherine.
Przyłóż się.
Tego się nie spodziewałaś, co?
To moje zamówienie?
Oby tym razem miał pan mój sos orzechowy.
Nie rozwożę jedzenia. Jestem kierowcą pani Newbury.
Pragnie zaprosić panią na dół do auta.
Przekaż, że nie chcę jej widzieć.
Co powiedziała?
Ja pieprzę!
Bez jaj.
Szlag by to trafił.
Witam, proszę pana.
Co za kultura.
Cholera.
Ja pierniczę.
O Boże.
Molly, otwórz.
Nie.
Specjalnie zapuściłam się w ten obskurny zakątek Brooklynu
i weszłam na szóste piętro, by z tobą pogadać. Otwieraj te drzwi.
Czego chcesz? Nie mam teraz czasu.
Dlaczego mieszkasz na Coney Island?
Być może to ta ukraińska kuchnia.
Albo całe wieki spędzane w metrze.
Nie każdego stać na dom w Gramercy Park.
Racja. Doszły mnie słuchy, że dostałaś ofertę od Setha Meyersa.
Nie powinnaś jej przyjmować.
Serio? Bo rozważałam ją. Pewnie dlatego, że straciłam pracę.
No i nie nazywał mnie rasowym parytetem,
którego losy są mu zupełnie obojętne. Proszę.
Pamiętasz to. Cholera.
Przepraszam.
Naprawdę.
Chodzi o to,
że gdy nienawidzisz siebie, to pomoże ci jedynie to,
gdy sprawisz, że inni poczują się dokładnie tak jak ty.
Przefiltrowana?
Nie mówiłam wtedy szczerze.
Dziękuję, że mi to mówisz.
I że tu przyjechałaś.
- Podoba ci się kolor? - Nie.
Nie wrócę do tej pracy,
bo panuje tam toksyczne środowisko.
Potrzebuję cię, Molly.
Twojej uporczywości i braku granic.
Tego błysku w twym oku, zawsze gdy tam wchodzę.
Dzięki temu nie czuję się oszustką.
I potrzebuję twego talentu.
Ty mnie uwielbiasz.
Nie. Tego nie powiedziałam...
- Nie dosłownie, ale... - W ogóle nie powiedziałam.
Ale zrobiłaś na mnie wrażenie. I to bardzo duże.
Proszę, Molly, wróć.
To nie będzie ten sam program, ale potrzebuję cię, żeby go odmienić.
Moja zgoda oznacza...
koniec awantur.
Koniec zatrudniania jednakowych ludzi.
- Dobra. - Żadnego poniżania.
I wrogich spojrzeń.
- Jak to. - Taką mam twarz.
Uśmiechniesz się?
Dobra, zapomnij. Zgoda.
Tak?
To fajnie.
Pójdę już, bo chcę dotrzeć na dół jeszcze w tym stuleciu.
Dziękuję.
Nienawidzę Brooklynu.
ROK PÓŹNIEJ
Dziękuję.
- Hej. - Witam.
Dobra.
Katherine Newbury!
Tłumaczenie napisów: Piotr Lipiec